...:::[̲̅M̲̅][̲̅Y̲̅][̲̅ ̲̅][̲̅S̲̅][̲̅O̲̅][̲̅U̲̅][̲̅L̲̅]:::.

ทุกครั้งที่เขียนไดอารี่ จะเขียนเพราะคนๆนึงอยู่เสมอ ไม่รู้ว่ามีเรื่องมากมายอะไร พอเราย้อนกลับไปอ่าน ถึงรู้ว่า มันเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก จำเจ ที่ไม่รู้เขียนแล้ว มันมีไรดีขึ้นมา

5 ปี กับคำถามที่รอคำตอบ รักบ้างรึเปล่า เราสำคัญกับเค้าบ้างไหม คำว่าน้องรัก คำว่าครอบครัว คนที่เหมือนจะบอกว่า ถ้าพี่ชายแกไม่รักใครจะรัก คนที่วางอนาคตไว้ว่าสักวันจะเปิดร้านอาหาร ดนตรี ด้วยกัน วันนึง คงเป็นฟ้ามั้งที่ให้ของขวัญเนื่องในวันเกิด "คำตอบที่ค้นหา" มาอย่างไม่นึก คำว่าไว้ใจ วางใจ ที่มีพี่อยู่ด้วยมาตลอด และคิดว่าอยู่ข้างๆมาตลอด คิดว่าคงมีคนที่พร้อมจะปกป้อง ในวันที่เราลำบาก .. ฉันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือ อืม หวังให้คนอื่นเค้าเสียงานเสียการ เพื่อมาปกป้องตนเองนี่มันเห็นแก่ตัวที่สุด เค้าไม่ผิด เรามันเห็นแก่ตัวเอง เสียใจร้องไห้1โฮ กับความรู้สึกต่างๆที่มี มันผ่านมาแล้ว ความรู้สึกลบไม่ได้ มันโดนตีตราด้วยคำว่า "มีแต่ตัวเอง ที่อยู่กับตัวเองมาตลอด ที่เราเห็นว่าเค้ายังอยุ่ เราเข้าข้างตัวเอง" จะคิดยังไงก็ช่าง ช่างมาแต่ไหนแต่ไร ชั้นมัน คนอื่น ถ้าไม่รุจักจำ ก้อจะเจ็บอย่างงี้ไปตลอด "แม้พี่ตัวเองยังไม่รัก แล้วใครมันจะมารัก" นั่นสิ คงไมมีใครรักล่ะ ช่างมัน หัวใจมันของชั้น เจ็บก้อไม่เกี่ยวกับใคร ไม่เห็นมีสักคนที่มานั่งเสียใจกับการร้องไห้ของฉัน ไม่เห็นมีใครสักคน ที่ยืนอยู่ข้างๆในวันที่พายุมา นอกจากตัวเอง ไม่มีใครรักก็จะรักตัวเอง คนที่ยืนอยู่ข้างๆชั้น คือเงาของชั้นเท่านั้น คำตอบสำหรับชีวิตของฉัน มันคือสิ่งที่ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว ปล่อยไป ปล่อยให้น้ำตา กับความรู้สึกต่างๆ จมลงไป ไม่จำเป็นกำคำว่ารัก ฉันยังอยู่ ยังไม่ตาย

 

ตะวันลับฟ้า เมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย

ปลายท้องฟ้า กับแดดแรงๆ ช่างเหมือนใจจะขาด

ยังกังวล ว่าใครบางคน ที่ไม่อยากพบและเจอ

คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน

เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า

มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว

ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป

ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา

ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา

ถ้าวันนั้นมีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม

ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน

เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า

มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว

ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป

ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา

ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา

ถ้าวันนั้นมีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม

ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

เมื่อไม่นานมานี้ ได้คิดจะลงทุน ขายกระเพาะปลากับพี่สะใภ้ พี่สะใภ้มาชวน จำได้ว่าที่บ้านเราน่ะ คุณย่าท่านทำอร่อย

ก็เลยบอกว่าจะลองขอสูตรจากคุณย่ามาให้ เพราะร้านที่เราเซ้งกิจการต่อมานั้น ยอมรับว่า หาความอร่อยได้ ยากไปหน่อย

วันต่อมาเรากับพี่ๆก็เลยไปคลองเตย ไปซื้อวัตถุดิบมาปรุงดู ไอตัวเราเองน่ะถามวิธีทำของคุณย่า มาแล้ว จดสูตรมาด้วย แต่ว่า

งานตอนเช้าเราก็ยังไม่เสร็จ พี่สะใภ้เราเลยทำไปก่อน มันเป็นสิ่งที่ว่า มันคนละอย่างกันเลย

น้ำซุปน่ะ เราให้ต้มไก่ด้วยไฟอ่อน เจ๊เค้าก้อใช้ไฟแรงจัด ให้ใส่รากผักชี แบบ บุบๆพอ เจ๊เค้าก้อตำละเอียด (แถมกระเทียมให้ด้วย)

พอเราลวกไก่ แกก็บอกว่าลวกแป๊บเดียวพอ (มันเลยออกมาแข็งมากๆ) ให้แช่ กะเพราะปลานานๆเจ๊ก็แช่แป๊บเดียว ใส่แป้งเยอะมากๆ ซีอิ๊วดำจนสีมันขุ่น

คือเจ๊เค้าใส่ ตามสูตรที่ ป้าที่เซ้งกิจการเราให้มา ปรากฏว่า สองคนน่ะ ปรุงหม้อเดียวกันยังไงมันก้อไม่สำเร็จ คุยกันแล้วไม่เข้าใจ (ไม่ได้ทะเลาะกันนะ)

เราบอกเค้าอีกอย่าง เค้าก็ทำอีกอย่าง เค้าคงอยากให้เหมือนร้านป้าที่ทำ แต่เรามันไม่ใช่ เพราะร้านป้าที่ทำมันไม่อร่อย ถ้าอร่อย คงไม่เซ้งกิจการให้เราต่อ

ความคิดของเรามันเลยสวนทางกัน พอตกเย็น เราเลยเล่าให้พี่ชายเราฟัง อย่างที่เขียน แต่เจตนาเราน่ะ ไม่ได้ว่าพี่เค้านะ เราแค่อยากบอกเค้าว่า เรากับพี่สะใภ้

ทำกันคนละแบบ มันเลยลงหม้อเดียวกันไม่ได้ พี่เราพอเค้าฟังเค้าก้อหาว่าเราน่ะจิตน่ารังเกียจ คิดแต่จะโทษคนอื่น...นี่เหรอคนที่เค้าฟังเรา เค้าคิดอะไรน่ะ

ทำไมมองเราอย่างงี้ ที่ผ่านมา เราริษยาเค้ามาตลอดเลยเหรอ คงเป็นที่เราเองที่ทำให้เค้ามองเราดีไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่า ถ้ามองกันอย่างนี้แล้วอยู่ด้วยกันเพื่ออะไร

เพราะคำว่าน้อง เหรอ แล้วทำไมมองกันอย่างนี้ล่ะ ไม่เคยคิดที่จะทำให้บ้านใครแตกหักนะ แต่ถ้าคิดว่า น้องคนนี้มันคนนอกบ้าน ก้อบอกมาดีกว่า ไม่เห็นต้องค้างคาเลย

ถ้าความรู้สึต่างๆมันเกิดขึ้นเพราะคำว่า สงสาร + ผูกพันธ์ = อดทน ล่ะก็ ไม่จำเป็นหรอกนะพี่ชาย ผมอยู่ของผมได้ ไม่ต้องห่วงว่าเรื่องข้างหน้ามันจะเป็นยังไง เพราะตอนนั้นมันไม่สำคัญสำหรับพี่อีกแล้ว

 

 

 

ไม่ต้องอ่านหรอกครับ มันเป็นเรื่องที่ระลึก ทีมีผมกะเข้าอยู่ในความทรงจำ เพราะผมกับเธอเกิดมาคู่กัน ทุกๆชาติไป

วันนั้น วันที่ 11 พฤษภาคม จำปีพ.ศ. อะไร จำไม่ได้ จำได้แต่ว่า ผมอยู่ ป .5 นี่ล่ะ พ่อพาผมไปจตุจักร ว่าจะไปซื้อ "เพื่อน"

น่ารักเต็มไปหมดเลย ตัวนู้นขนปุย ตัวนี้ตาแป๋ว พ่อบอกว่า เอามาทำไม พ่อซื้อไว้แล้ว พอเดินไปถึงที่ร้าน พ่อก้อชี้ให้ดู

ที่ร้านเค้าดัดหูให้แล้ว ผมกับน้องว่ามันไม่น่ารักเอาซะเลย ดำปิ๊ดปี๋ ในขณะที่หมาในร้าน มีแต่หวาดกลัว ส่งเสียง กันไปทั่ว

ผมเหลือบไปเห็นไอหมาตัวนึง มันเหมือนไม่รู้ทุกข์รู้ร้อนอะไร นั่งยิ้มเฉย ใครเดินผ่านมาผ่านไป เฉย พี่แกหน้าซื่อ

ถูกชะตาอย่างแรง เอาตัวนี้แหละ กวนตีนดี สีสวยด้วย หมาตัวแรกของผม เยอรมันเชพเพิร์ดครับ ก้อกะว่าจะให้น้องสาวผมตั้งชื่อให้

ไปๆมาๆชื่อมันก้อผุดขึ้นมาในหัวผม ก้อเลยแย่งน้องตั้งชื่อ "ลิ้นจี่" ใช้เวลาประมาณ 3 วันมันจำชื่อได้ พอประมาณวันที่ 5 มันวิ่งขึ้นไปหาผมที่ชั้นสอง

(เพิ่งวิ่งขึ้นได้ว่างั้น)ดันเห็นระเบียง เลยออกไประเบียง ตกไปข้างบ้าน ซื่อบื้อสุดๆ แถมไม่เข็ดอีกตะหาก ตามประสาเด็กพี่ๆน้องๆผมก้อไปเล่นกันหน้าบ้าน

ผมมันชอบนั่งคนเดียวแต่ไหนแต่ไร วันนั้นผมนั่งอยู่บันได ไอ้จี่มันอยู่หน้าบ้าน เล่นกับพี่ๆน้องๆ ผมอยู่ ผมกำลังนั่งนึกว่า อยากมีใครมานั่งอยู่ด้วย สักคน

จู่ๆมันก้อวิ่งพรวดเข้ามาหาผม ทั้งๆที่อยู่หน้าบ้าน มาเลียปากผม และก้อลงไปเล่นหน้าบ้านต่อ ผมอึ้ง มึงรุได้ไง ว่ากุคิดไง นั่นเป็นความรุสึกที่มันมากมาย

พูดไม่ถูก และทุกๆครั้งที่ผมกลับจาก ร.ร. มันจะมากัดผม .. ครับ มันไม่เคยกัดคนอื่น และ หมาๆ นอกจากผม (แสนดีเนอะ กัดแต่ เจ้านาย) มันเป็นหมาที่ซนมากๆ

จนอายุประมาณ ขวบกว่า พ่อเลยส่งมันไปเรียน 25,000 ค่าฝึก ได้ นั่ง ไม่ และก็ นอน 3 ท่า (คุ้มมาก) คืออาจารย์เค้าก้อสอนดี แต่หมามันจำแค่นี้ ไปฝึกมา 2 เดือน

ผมทนไม่ไหว ยอมรับว่าร้องไห้ เพราะคิดถึงมันหลายครั้ง พ่อเลยพาไปเยี่ยมที่โรงฝึก พอไปถึง พวกเราพากันไปแอบ มันจำรถพ่อได้ กระโดดขึ้นไปนั่งเฉยเลย

พอรับมันกลับมา นิสัยดีขึ้น ไม่ค่อยกัดของ เวลาป้อนอะไรให้กิน ค่อยๆกิน ไม่ใช่งับจากมือ เออเอ็งมารยาทดีขึ้นเยอะ  แต่เวลาเล่นซ่อนแอบเงี้ย ผมเล่นกับเพื่อนไม่ได้เลย

มันตามผมตลอด โดนโป้งคนแรกเสมอ พอออกไปเล่นนอกบ้านมันก้อชอบพังประตู ตามผมออกไป เวลาตอนกลางคืน ฝนตก มันก้อมาเคาะประตู เข้ามานอนกับผม วันนั้น

มันขึ้นมานอนเตียงเดียวกะผม ดันนอนดิ้น ถีบผมเกือบตกเตียง ต่อๆมา ผมเลยถีบมันตกเตียงก่อน มันไม่เคยฉี่รดห้องผมนะ มันจะเปิดประตูออกไปเองตอนเช้า เหมือนฉลาด

เวลาลอยกระทงเค้าจุดพลุกัน ผมก้อไปบ้านข้างๆ มันก้อพังรั้ว ตามมา ทั้งๆที่กลัวพลุซะขนาดนั้น ยังอยากอยู่ข้างๆผม ครับมันรักผม ผมคงไม่ต้องตอบว่า ผมรักมันมากขนาดไหน

ตอนที่มันไม่สบาย ไม่กินอะไรเลย ผมกลับมาจากโรงเรียน ใครป้อน มันก้อไม่กิน ผมป้อนมันถึงกิน ปกติป้อนก้อไม่กิน ประมาน กระแดะ เหอะๆ เลือกกิน กินยาก กินแต่ตับ หุ่นเลยเพรียวเป็นนางแบบ นอกจากเวลามีตัวอะไรจะมาแย่งถึงจะกิน ดีเนอะ ไอ้หมาหวงก้าง!! พ่อเคยพามันไปเล่นทะเลด้วย บางอสนนี่แหละ แต่ไปตอนเช้ามืด ไม่มีคน พามันลงทะเล ตอนแรกก้อกล้าๆลงนะ พอลงก้อวิ่งจุกตูดขึ้นทันที กลัวคลื่น 555 ไอ้หมาบ้า แต่มันก็ห่วงผมนะ ผมลงไปเล่นทะเล มันก้ออยูบนฝั่งคอยเรียกผมตลอด วันนั้นมันเลยกินอาหารทะเลซะอิ่ม

ช่วงมันอายุ 2 ขวบ ทางบ้านไม่มีใครรู้ว่ามันท้อง (ก้อมันผมมากๆ รอเอว ไม่น่าเกิน 25 ) ตอนที่ท้องนึกว่า มันอ้วนขึ้น คลอดลูกออกมา 5 ตัว ตอนกลางคืนตอนฝนตก พ่อ และพวกผมก้อเลยเอาลูกหมาเข้ามาในบ้าน เช็ดตัวให้ และปูพรมใส่ไว้ในกะลังมัง จะเอาลูกๆไปใส่ไว้ในกรง (ซื้อมานานแล้ว ปกติไม่ค่อยใช้ เพราะลิ้นจี่จะอยู่ห้องผม) พอก้อยกกะละมังไปใส่กรง พอยกขึ้นเท่านั้น มันกระโดดเข้าไปนอนในกาละมัง (ถึงมันจะผอม มันก้อเยอรมันเชพเพิร์ดนะครับ ใหญ่มากๆ) นอนทับลูกๆ แรดเกิด ที่เกิดยังไม่ถึง 1 ชม .จนมิด ไอ้แม่หมาบ้า

มันไม่คอ่ยอยูให้นมลูก ชอบแต่แรดมาอยู่กะผม ผมจึงต้องไปนั่งด้วย แต่กลางคืนผมก้อต้องมานอนห้องผม มันก้อยังจะตามมา จนลูกๆ ปีนกรงกันออกมา ร้องทั้งคืน ผมเลยต้องขังมันไว้ในกรง

 

เวลาผ่านมาจากวันนั้น ถึงวันนี้ 20 กว่าปี เหตุการณ์ ผ่านไปทุกๆวัน เหมือนเดิม ทุกคนที่พบ มันเป็นแค่ช่วงเวลาที่เรามีกัน พอพ้นผ่านช่วงเวลานั้น มันก็หายไป เสียใจมั้ย คงไม่ แต่เสียดาย เวลาตอนนั้นมันมีค่ามาก เวลาที่ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ทุกๆอย่างที่ทุ่มเท มันจบลงทุกครั้งไป มันเป็นเหตุการณ์ที่เจอมาตลอด ตั้งแต่เด็กๆ จนชินชา ทั้งๆที่ทุกครั้ง ทุ่มเท และทำมันด้วยหัวใจ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้พวกเขามีเราอยู่ในความทรงจำเลย ร้องไห้จนมันไม่มีน้ำตา เคยนึกนะ ว่าตัวฉัน ความจริงมันไม่มีตัวตน มันเป็นแค่ อากาศ ที่พอพริ้วไหว ถึงรู้ว่ามีตัวตน

....ตัวฉันไม่เคยเรียกร้องให้สนใจ......แต่อยากให้เห็นว่าสำคัญบ้าง.....

......ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาทุกข์กับฉัน....แต่อยากให้อยู่ข้างๆกายบ้าง...

.........ฉันไม่ต้องการให้ใครมาเลี้ยงดู...............แต่อยากให้เข้าใจ ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไปด้วยกัน

ฉันแค่อยากจะทำเพื่อใครสักคนนึง ไม่ว่าเพื่อน หรือใคร

และทุกๆครั้ง ฉันก้อทำมันด้วยหัวใจ มันเป็นความรู้สึกจริงๆที่มอบให้

ไม่ใช่เพื่อให้วันนี้มีอยู่ แต่เพื่อ...ให้มันอยู่ตลอดไป

 

แต่ช่างมันเถอะ เสียงจากสายลม มันแค่พริ้วไหวบ้าง อย่าไปสนใจมันเลย

 

เคยมีบางคน ที่ฟ้าบังเอิญให้เจอะกัน

ให้ฉันนั้นเคลิ้มไป

เคยมีบางคนที่เขามาทำให้อุ่นใจ

และคิดจะร่วมทาง

แต่พอไม่นานนัก และเขาก็ไป

ไม่เคยมีคนไหน จริงจัง

เคยมีบางมือ ให้ฉันกุมมือ เดินด้วยกัน

แค่นั้นเขาก็ไป

เคยมีแววตา ที่ฉันเคยมอง แล้วสุขใจ

และแล้วก็ลากัน

จะมีสักคนไหม ที่รักกันจริง

จะมีสักคนไหม คนที่เขาไม่จากไป

ฉันพร้อมให้เขาจนหมดใจ

จะมีไหมสักคน ที่เกิดมาเพื่อจะมาอยู่ด้วยกัน

ตื่นตอนเช้าก็ได้เห็นเขาก่อนใคร

และมีเขาข้างกายเมื่อหลับตา เขาคนเดียวเท่านั้นเอง   ที่ผูกพันเป็นตัวจริง ไม่ใช่เพียงเจอกันเพื่อจากไป จะขอแค่เพียง ใครสักคน

วัน อังคาร ที่ 21 มีนาคม 2549 เวลาประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆ เพื่อนคนนึง เค้าเสียชีวิตลง จากอุบัติเหตุ รถสิบล้อขับชน เสียชีวิตในทันที เหตุการณ์วันนั้น ทำให้เพื่อนๆทุกคนที่รู้ข่าว นอนไม่หลับไปตามๆกัน เราตัดสินใจยังไงก็ต้องไป ส่งเพื่อนที่ตาย ครั้งสุดท้าย ในฐานะ เพื่อนคนนึง ที่เราเคยมีวันที่เราหัวเราะด้วยกันมา....เธอจากฉันเร็วไป... วันนั้นแทบไม่ได้นอน ลุกอาบน้ำตี 4 ไป สถานี รถไฟหัวลำโพง ไป จ.อุตรดิตถ์ กับเพื่อนเก่า  กว่าจะถึงที่นู่นก้อ 4โมงเย็น ช่วงดึกก็ฟังพระสวดพอ จบก็ขอตามอาจารย์ กลับรถตู้ด้วย เพราะรถไฟมันหมด กลับถึงบ้าน ตี  3 สิ่งที่ตอนี้รู้สึกก้อคือ ยังไม่รูสึกว่าเธอจากพวกเราไป ยังไง วันนี้ขอให้เธอ หลับตา และอย่าร้องไห้ มีเพื่อนที่รักเธอ ตั้งมากมาย ไปดีนะไก่ กุก้อรักเมิง

 

วันนี้ สอบ เศรษฐศาสตร์ โอ้วส์พระเจ้า ที่อ่านไปทั้งวัน ไม่มีสอบเลย

มี 100 ข้อ มั่วไป 102 ข้อ (มั่วชื่อกะนามสกุลด้วย อิอิ) ตกแน่ๆ ตามธรรมชาติและสัจธรรม

กลับมาบ้าน ไหงนอนไม่หลับ มานั่งสะเหร่อ เขียนสะเป๊ดตอนตี 4  ซะงั้น เออดีมันไม่ได้อัพเดทมาซะนาน

วันนี้มีหลายๆเรื่องให้หัวมันคิดได้ทั้งวัน เรื่องหลักๆเลยที่อยู่ในหัวก้อคือ มึงนั่งคิดอะไรของมึงทั้งวัน หะๆ

รุสึกสัจธรรมบางอย่าง บทเรียน บทนึงเกิดขึ้น เขียนไงดีล่ะ จะเขียนกลอน มันก้อเขียนไม่เป็น อะเอาเนื้อๆ

กำลังคิดว่า เรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งหมด ทั้งเศ้รา เสียใจ ดีใจ รัก โกรธ ใคร่ สิ่งต่างๆน่ะ พอลองลืมตามอง มันก้อเกิดขึ้นจาก

อารมณ์ของตัวเองทั้งนั้น คิดเอาเอง จินตนาการไปเอง ความจริงมันไม่มีอะไรที่เคลื่อนไหว นอกจากจิตใจของเรา

ทุกชีวิต เค้าดำเนินไปเรื่อยๆ เราแค่ไปรับรู้ความเป็นไปของเขาเท่านั้น เขาไม่ได้มาทำอะไรเราสักหน่อย หะๆ

พูดไปชักงงเอง อย่าเพิ่งเถียงมานะ ตูกะงงเหมียนกัล

 

ระหว่าง "คนที่เรารัก" กับ "คนที่รักเรา" เราควรจะเลือกใครดี

คนที่เรารัก.....คือคนที่ใช่สำหรับเรา

แต่บางครั้ง.....เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่

คนที่เรารัก.....คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี

แต่แท้จริงแล้ว....เรากลับไม่รู้จักเขาเลย

คนที่เรารัก......คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้

แต่สิ่งที่เราให้.....เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป

คนที่เรารัก........คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข

แต่เวลาเราทุกข์.....เรากลับมองหาเขาไม่เจอ

คนที่เรารัก....คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา

แต่ที่แย่กว่าคือ.....ตลอดมาเขาไม่ได้ "รักเรา"

…………………………………………………………….

คนที่รักเรา.......คือคนที่เราเพียงมองผ่าน

แต่เขา.....กลับมองเราอย่างใส่ใจ

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก

แต่เขา.....กลับพยายามทำความรู้จักเรา

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย

แต่เขา.....กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา

คนที่รักเรา......คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาสุข

แต่เวลาทุกข์......เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง

แต่มีสิ่งหนึ่ง.....บอกให้รู้ว่า......"เขารักเรา"


เราควรตั้งความรักให้อยู่ในรูปแบบที่สมดุลของมาน ไม่ต้องมากไป หรือ น้อยจนเกินไป

ฝันว่า ในชีวิตที่เกิดมา ไม่มีคนสักคนที่อยู่ข้างๆ 17 ฝนผ่านไป อยู่คนเดียว เพื่อนสนิทที่ดีที่สุด คือ ลิ้นจี่ หมาผู้ไม่เคยทรยศ แม้มันจะไม่เคยพูดคำว่ารักให้ได้ยิน แต่เสียงของคำว่ารักที่มันส่งมาถึง ดังกว่าใครๆในโลกที่บอกว่า "ฉันคือคนสำคัญสำหรับเค้า" ปลายฝนปีที่ 17 ฉันได้รับ บางอย่างที่คิดว่า สวรรค์คงทำให้ฉันได้เจอ บางอย่างที่ขาดหาย เขาบอกว่าเขามองเห็นฉัน

เขาบอกว่าฉันสำคัญ คำพูดแสนหวาน ที่ตลอดชีวิต อยากได้ยินจากใครบางคน มันไม่ใช่คำว่ารัก ฉันแค่อยากให้คนๆนึง รู้สึกว่าฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเค้า เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่บนโลก อาจจะเป็นเพราะ หวัง มากเกินไป วัวมันลืมตีน ว่า ซากโคลน ซากมนุษย์ อย่างเรา มันจะสำคัญอะไรกับใครเค้าจริงๆ ถ้าเปรียบกับคนๆอื่นแล้ว ฉันก็แค่ซากเดนมนุษย์ ไม่ได้มีอะไรที่ใครมองเห็น แค่พิมพ์ได้ เขียนได้ คิดได้ มีลักษณะเหมือนมนุษย์ แต่ไม่มีใครมองเห็น อย่าพูดเลยว่ารักแค่ไหน ในเมื่อความจริง คุณปฏิเสธ มันไม่ได้ว่า คนสำคัญของคุณเค้าเป็นคนที่คนอย่างฉันไม่มีสิทธิจะได้ชื่อนั้นเลยด้วยซ้ำ ทำไมยังต้องบอกว่ารัก ทำไมยงต้องบอกว่าสำคัญ ในเมื่อความจริงแล้ว ฉันเทียบกับใครไม่ได้เลย ตื่นจากฝันนสักทีเถอะ ยอมรับความจริงให้ได้ ว่าความจริงมันไม่มีใครเลย ที่นั่งอยู่ตรงนี้ ข้างๆฉัน

แฉจากเรื่องจริงของนักศึกษาสาวของมหาวิทยาลัยรัฐบาลที่มีชื่อ

ที่เธอต้องเผชิญกับเหตุการณ์อันโหดร้าย

เธอยินดีนำมาเผยแพร่เพื่อเล่าสู่กันฟัง

เพื่อให้ห้คนอื่นๆจำไว้เป็นอุทธาหรณ์

นักศึกษาสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปหาอาจารย์หนุ่มในห้องทำงาน

พอไม่เห็นใครอยู่

หล่อนก็ปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างๆอาจารย์

สะบัดผมอย่างมีความหมาย แล้วจ้องตาอาจารย์หนุ่มหวานเชื่อม

พร้อมอ้อนเสียงหวาน หนูยอมทำทุกอย่างที่อาจารย์ต้องการ

เพื่อแลกกับการสอบผ่านครั้งนี้" แล้วหล่อนก็หลิ่วตาให้

"หนูพูดจริงๆนะคะหนูยอม... ทุกอย่าง "

อาจารย์หนุ่มก้มลงมาใกล้ๆ แล้วถามเสียงนุ่ม

"ทุกอย่างเลยหรือ "

"ค่ะ ทุกอย่างเลย " หล่อนตอบเสียงหวาน

"ถ้างั้น...................ช่วยตั้งใจเรียนหน่อยได้มั้ย"

ผ่านมาแล้ว 365 วัน ปีนี้ก็เหมือนเดิม มี 24ชั่วโมงเหมือนทุกๆวัน ที่ต่างกันคือ เหตุการณ์ในแต่ละวัน มีดีตรงที่ ตูได้หยุดกะเค้าซะที พี่มันพาไปให้เลี้ยง - -"  ซื้อเสื้อให้ตัวนึง พุงปลิ้น ชอบมาก 555 วันแบบนี้ก้อสบายใจดี เรื่อยๆนั่งฟังเพลง ร้องเพลง ให้เพลงฟัง(เสียงกรน) ผ่านมาจะครบ 4 วันแล้ว จะได้ไปทำงานแย้ว คิเกียจแย้ว เหอๆ ให้มันได้อย่างงี้ดิ้ ถ้าปีนี้ขอได้ ...ขอไรดีวะ เยอะเกิน ไม่คิดๆๆๆ เปลี่ยนเรื่อง นั่งพล่ามตั้งนาน ไม่รุงานปัจจุบันจะทำรอดเปล่า เริ่มเอียนๆและเฮ้อ ก่าจะได้ค่า คอม ขายได้ก้อเหมือนไม่ได้ขาย แอ้งเอ๊ยยย 2เดือน คอมมิชชั่นออก มิน่า คนเก่าๆออกหมด ลงทะเบียน ปีนี้ แล้วเรียนต่อดีฝ่า หม่านส้าย จะได้จบๆซะที *-*" (อ่านมานี่ กูว่ายังไม่เห็นมีเรื่องอวยพรปีใหม่เลยว่ะ ห่า)

ไม่รู้ว่าตัวเองจะเขียนอะไร เขียนไอนี่ละกัน (มันว่างจัดไม่มีอะไรทำ)

 

ทุกข์จะแบ่งออกเป็น 2ประเภท

1. ทุกข์ของตนเอง

2. ทุกข์ของคนอื่น

ส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นกับผม ก็คือ ความทุกข์ของคนอื่น ที่ทำให้ผม"เป็นห่วง" มากกว่า บางทีมันก็กลายเป็นการ ก้าวก่าย เค้าไปได้ แต่ถ้ามีปัญหาขึ้นมา สิ่งแรกที่ผมทำคงไม่ใช่การ พูดว่า "ฉันเตือนแก ตั้งแต่แรก ทำไมไม่เชื่อล่ะ" มันไม่ดีขึ้นมาหรอก เค้ายิ่งจะเปิดใจกับผมน้อยลงด้วยซ้ำว่า "รู้งี้กุไม่มาปรึกษาไอนี่ดีกว่า" การสอนของผมคงเป็น สอนให้คิด เรียนรู้จากสิ่งที่ได้รับ เมื่อรู้ คิดได้ เราจะรู้วิธีแก้ไข สูดหายใจลึกๆ (ฟืด) ยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น  (ปู้ด) อ้าวแม่งตด

 

ยกกรณีตัวอย่างเช่น เรื่องรอบตัวเลยละกัน ทะเลาะกับเพื่อน

คำถามแรกที่ โผล่ขึ้นมาในสมอง ใครหลายๆคน คงหนีไม่พ้น : ใครผิด / มันเกิดขึ้นได้ไง

แน่ล่ะครับ ต่างฝ่ายก็ต่างคิดว่าตัวเอง ถูก เพราะเหตุผล 108 1900

ถ้าลองเอาเหตุผลนั้นมาเขียนใส่กระดาษ อ่านซ้ำๆ ๆ ๆ ๆ

 มีอีกหลายอย่างที่เกิดขึ้นในหัวสมอง คือใครผิดกันแน่ เอ...เราหรือเค้าหว่า

ครับ บางทีมันอาจจะผิดทั้งคู่เลยด้วยซ้ำ

และมันก็ตามมาด้วยคำว่า แต่ฉันไม่ได้ทำอย่างเค้า ฉันผิดน้อยกว่า ใช่ไหม

คิดดีๆว่า เราทุกคน เคยมีสิ่งที่ตัวเองทำพลาด

กันทุกคน ขอย้ำว่าทุกคน ไม่ใช่คุณคนเดียวที่มีสิทธิพลาด

และคนที่คุณกำลังทะเลาะด้วยอยู่นั้น คือ "เพื่อน"ของคุณ

คนๆนึง ที่มันทนอยู่กับคุณ ไม่ว่าจะสุข หรือทุกข์ อาจจะไม่ตลอดเวลา

แต่คุณก็ได้ใช้ คำว่า "เพื่อน"กับเขา ไปแล้ว

และเขาก็สำคัญพอที่จะทำให้โกรธ เกลียด รัก ซึ้ง หัวเราะ ร้องไห้ หรือแม้กระทั่ง ไม่อยากพบเจอ มันเป็นไปได้

การ"ยกโทษ" เป็นสิ่งยาก ถ้าอีกฝ่ายไม่รู้จักสำนึกผิด

 แต่ในเมื่อต่างฝ่ายต่างคิดว่าอีกคนผิด ลองหันมาดูความผิดของตัวเองบ้าง

แล้วขอโทษในสิ่งที่เราผิด อธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ

แม้หากว่าอีกฝ่ายยังไม่คิดที่จะเปิดใจคุยกะเรา

สิ่งที่เราได้ระบายออกมา มันทำให้คุณสบายใจขึ้นเยอะเลยล่ะ

ผลจะเป็นอย่างไร อย่างน้อย คุณก็ได้ขอโทษ ในสิ่งที่คุณทำผิดกับเพื่อนคนนั้นแล้ว

มีชีวิต ยิ้มต่อไป เพราะการโกรธกัน มันมีแต่ทำร้ายจิตใจของตัวเองเท่านั้นเอง

----- คืนที่ฟ้าฉ่ำฝน ...
ตายายคู่หนึ่งจูงมือ ค่อย ๆ พากันเดินเข้าร้าน สุดของร้าน

ตายายช่วยกันนำอาหารออกจากถาด McDonalds แลดูแปลกตาท่ามกลางเหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาว สายตาหลายคู่จ้องมองมาอย่างชื่นชมในความรักที่ยืนยาวมากว่าครึ่งศตวรรษของสองตายาย ตาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหารชุด และชำระเงินอย่างคุ้นเคย ก่อนพายายไปเลือกหาที่นั่งริมใน
ตาค่อย ๆ แบ่งแฮมเบอร์เกอร์ออกเป็น 2 ส่วน เอาเฟรนช์ไฟร์ออกมานับครึ่ง และจัดวางไว้ดูน่ารับประทานข้างหน้ายาย คว้าแก้วโค้กมาจิบหนึ่งอีก ส่งให้ยายรับไปจิบหนึ่งอึกก่อนจะวางไว้ตรงกลางเบื้องหน้าทั้งคู่

ขณะที่ตาเริ่มกินแฮมเบอร์เกอร์ส่วนของตนอยู่ บรรดาลูกค้าในร้านที่จับตาดูคู่ตายายมาตั้งแต่ต้นเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย หลายคนสะกิดกันพลางกระซิบ
......

"น่าสงสารจังแกคงมีเงินพอซื้อได้แค่ชุดเดียวมาแบ่งกันมั้ง"

ชายหนุ่มโต๊ะข้าง
ๆ ถึงกับเดินเข้ามาหาพร้อมเสนอตัวขอเป็นเจ้ามือซื้อให้อีกชุดอย่างสุภาพ ตายิ้มรับความมีน้ำใจ
แต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า

"ไม่เป็นไรหรอกมีอะไรเราก็ต้องเอามาแบ่งกันอยู่แล้ว"

เวลาผ่านไป
ทุกคนเริ่มสังเกตว่า ยายได้แต่นั่งนิ่งจ้องมองตากินแฮมเบอร์เกอร์อย่างเอร็ดอร่อย ไม่ยอมแตะต้องส่วนของตน
นอกจากหยิบโค้กขึ้นมาจิบ ชายหนุ่มคนเดิมตัดสินใจเข้ามาหาอีกครั้ง เอ่ยขอร้องให้เขาได้เลี้ยงคู่ตายายที่น่ารักนี้เถอะ คราวนี้ยายเป็นฝ่ายปฏิเสธอย่างอ่อนหวาน ยืนยันเหมือนเดิมว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกัน

เมื่อตารับประทานเสร็จ
ขณะหยิบกระดาษมาเช็ดปาก ยายก็ยังคงนั่งนิ่งดูสามีสุดที่รักอยู่อย่างนั้นราวกับกลัวว่าเขาจะไม่อิ่มจริงๆ

ชายหนุ่มคนเดิมก็อดรนทนไม่ได้อีก เอ่ยปากอย่างจริงจังขอตายายอนุญาตให้เขาเลี้ยงสักครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพอีก
...

ชายหนุ่มนึกสงสัย "ทำไมคุณยายไม่รับประทานบ้างเลยครับ ก็ไหนบอกว่ามีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกันไง คุณตาก็ทานเสร็จแล้ว ยังรออะไรอยู่หรือครับ? " ......... .........
......... คุณยายตอบเนิบ ๆ ??...... "รอฟันปลอมจากตาน่ะหลานชาย..."

ผมเป็นคนคบคนยาก แต่ถ้าสนิทจริงๆ จะรู้ว่า อีนี่มันจิงจุ้ง มันกล้าบ้าถ้ามีเพื่อน ครับเพื่อนในกลุ่มทุกคนสำคัญกับผม โดยเฉพาะ เดอะแก๊งค์ ความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน วีรกรรมมากมายที่ไม่อาจลืมฝากไว้ที่เอสบีซี แม้ตอนนี้ ชื่อของผมอาจเป็นแค่ตัวช่วย เวลาแม่แป้นให้จับคู่หาทีมสอบ เวลา ป๋าติ ให้ทำโฮมเพจ แต่ช่วงเวลานั้นพวกเค้าสำคัญกะผม

แบงค์ ..... เพื่อนร่วมอุดมคติ มีอะไรหลายๆอย่างที่ยังเด็ก ไม่รุจักคิด เราโกรธกันได้ โดยไม่ต้องมีใครเป็นฝ่ายขอคืนดี เราดีกันเองภาย24 ชม. ชอบทำอะไรบ้าๆ ตามเทรนด์ไอพวกเต้ย ปิง คู่หูคู่เกย์ แต่ความคิดหลายอย่างเราตรงกัน

นุช ..... อีดั้ง ผู้เปิ่นๆ ฉลาด ความรับผิดชอบสูง ตั้งแต่มาคบกะเดอะแกงค์ เกรดตกลงเยอะ แต่มันก็มีอะไรหลายๆอย่างที่น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน ค้นหายัวร์เพลสให้เจอ ปล. รักนะเด็กโง่

ปิง ..... เด็กชายตาเหล่ ฟันเหยิน หัวบุบ ยิ่งรีดผมมา โอ้ว พระเจ้า สมีกอล เห็นอย่างงี้ โง่ แต่ฉลาด อัธยาศัยดี อารมณ์ดี ตอนนี้ได้ข่าวว่ามีน้องๆมาชอบ 555 (มันจะเสียซิงก้องานนี้) มีความรับผิดชอบสูง กว่าผู้ชายหลายๆคนในห้อง ในตอนนั้น ตอนนี้ไม่รู้เป็นไงมั่ง

เต้ย ..... คู่หู ปิง พวกชอบหาตลกฝืดๆ มาเล่นในห้อง แต่คนในห้องมันก้อยังขำกันได้ เป็นคนฉลาด ที่ขี้เกียจ ฉลาดแกมโกง เรื่องโง่ล่ะ ฉลาดนัก มีแฟนแล้วลืมเพื่อน สัด

โจ ..... หนุ่มไอโอดีน เพราะมันไม่เคยเค็มกะเพื่อนๆทำให้มันขาดไอโอดีนเป็นโรคเอ๋อ อยู่ประจำ ชอบบ้าตามคำสั่งไอเต้ย นิสัยดี ไปไหนไปด้วยกะนุช ไม่ค่อยโดด (มั้ง)

เป้ ..... ท่านมุ้ย ประจำห้อง อลังการ อิ๊บอ๋าย แว่น กุชชี่ อะไรก็ต้องหรู แต่ความรับผิดชอบสูง เก๊กให้ได้ตลอดสิน่า มีน้ำใจเหมือนกัน แต่อลังการไปหน่อย

โอ๊ต ..... นกหงษ์หยก อะไรก็ต้องหล่อไว้ก่อน ส่องกระจกทุกชั่วโมง สิวขึ้นหน้ามัน1เม็ด มันไม่ยอมลงไปแดกข้าว(อายสาว) เป็นที่ป๊อบ ในหมู่กระเทย เป็นคน ง่ายๆ นักร้อง ที่ร้องเพลงดี แต่ไม่รู้หาอะไรมาร้อง - -"

พี ..... เป็นคนเข้ากับคนง่าย แต่ส่วนใหญ่จะไม่อยู่กะร่องกะรอย ถ้าคุยกัน ก็มีอะไรให้ขำๆ มาเล่า เป็นคนไม่ถือตัว

เชษฐ์ ... เด็กเถื่อน นิสัยดี จริงจังกับความรัก ตีนเหม็นโคตร ชอบไสตล์เด็กฮาร์ดคอร์ เด็กแนว ไม่ฟังเพลงตลาด (แต่ร้องได้เกือบทุกเพลง)

สุดท้ายนี้กูเอง สนิทที่สุด ไปไหนไปด้วย ถ่ายหนักถ่ายเบา มันก็ตามไปดู ไม่เคยทะเลาะกันเลย ตั้งแต่เกิด มันหน้าตาดีที่สุดในกลุ่ม (ผลการสำรวจ โพลล์ ของบุญหงึบ โพลล์)

 

 

ยังมีวันวาน ที่มีความทรงจำ สมัยเรียน มัธยมต้น สนุกดี ตามประสากิ้งกือ แต่ว่า แต่ละคนก้อมีชีวิตใหม่ที่แตกต่างกันไป

อย่างที่คนๆนึงบอกว่า กลับมาก็ไม่เหมือนเดิม แต่ฉันว่ายังมีบางสิ่งที่เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน คือความทรงจำ ของ กิ้งกือ (แกงค์ห่าไรวะ แก๊งค์กิ้งกือ) คาวารินะ /เท็ตสึ/วาคาเนะ/เนยยี่หยงจุ๊/อีกคน...ลืมว่ะ  (โทษว่ะยีนส์) แต่วันนี้พวกเราก็ยังคงไปมาหาสู่กันอยู่

เคยอิจฉาใครๆที่เค้ามีครอบครัวที่อบอุ่น มีเวลาให้กัน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไปเที่ยวไหนมาไหน ตามประสาวัยสรุ่น ป๋มไม่มีเหมือนเขาหรอกครับ แต่พี่คนนี้เค้าสอนป๋มให้รุว่า สิ่งที่เรามีก็ดีไม่แพ้ใคร (เหตุผลจริงๆเพราะไม่มีตังพาไปเฟ้ย) พี่ชายผมสอนผมด้วยหลักการและเหตุผล ผนวกกับผมเป็ฯคนเอาแต่ใจ ใจร้อน ใช้แต่อารมณ์ พี่สอนผมให้ได้ เป็นตัวดักแด้ที่ดีกว่าตะก่อนก็สุดยอดครับ เพราะชีวิตผม ผมไม่เคยเชื่อฟังใคร คิดว่าตัวเองถูก แต่ที่คิดน่ะ มันผิด เพราะถ้าคนเราทำเพื่อส่วนรวม คงจะไม่คิดแบบผมแน่ๆ "เพื่อคนที่เรารัก เพื่อส่วนรวม เพื่อตนเอง แต่อย่าเห็นแก่ตนเอง" 1 ในหลายๆข้อ ของคำสอนที่พี่ผมมันด่าในความเห็นแก่ตัวของผม

ถ้าให้ผมพูดคำสอนของพี่ผมทั้งหมด ผมคงเขียนไม่ได้ (จำได้คร่าวๆ)  พี่ผมเป็นคนซีเรียสกะชีวิต แต่ผมสนุกที่จะอยู่กะเค้า มีอะไร หลายๆอย่างให้ผมเรียนรู้ไปด้วยตั้งมากมาย และรู้ว่า ความอบอุ่นที่ผมอยากได้น่ะ ที่นี่มี แต่ผมก็ทำให้พี่เค้าน้อยใจอยู่เสมอๆ กับความหวังดีที่พี่เค้ามีให้ เพราะผมมักหักมันด้วยอารมณ์ตนเอง สักวันมันคงแตกแน่ๆ ถ้ายังไม่เข้าใจกัน

 ผมมีใครหลายๆคน แต่คนที่เข้าใจผมมีพี่เขาคนเดียว และในไม่ช้า เค้ากำลังจะมีครอบครัว.... ไม่แปลกหรอกครับ อายุปูนนี้แล้วยังซิง555 น่าใจหายชะมัด กะผู้หญิงคนนึงซึ่งผมว่าเข้ากะผมไม่ได้  (นิสัยเหมือนผมเลย555) แต่มันเรื่องของคนสองคนครับ คนที่สามอย่างผมไม่เกี่ยว ได้เวลาของผมที่ผมคงต้องไปค้นตัวเองบ้างเหมือนกัน จะมีมั้ยน้อ - -"

หลังจากที่ได้พยายาม ปู้ยี่ปู้ยำ สะเป๊ดอยู่นั้น ขนะนี่เวลาผ่านไป 8 ชั่วโมง ก็ได้กระทำ สะเป๊ด เกือบเสร็จสิ้นแล้ว

กระอักเลือด ด้วยความควายของตนเอง (ความควายที่ท่านเอิ้นอยู่ ไม่สามารถแก้ไขได้ ในขณะนี้ The buffalo you dial is cannot to connect . please try again later) เอาล่ะไหนๆตูก้อไม่มีแควนคลับฟะ รีบๆพิมพ์ก่อนที่พี่มันจะตื่นมาด่าอีกรอบ

 

 

.....................สวัสดีกั๊บ คุณอาจจะเป็นคนแรกที่หลงมาอ่านในจะเป๊ดป๋ม จ๊ะแย้ว ยินดีที่ได้รุจักกั๊บ......................

กล่าวทักทายได้น่ารัก สมวัยร๊อคมาก เห้อๆ (ขนาดมันนั่งคนเดียว มันยังนั่งพร่ำพรรณนา ได้ขนาดนี้)

ป๋มเป็นเด็กตัวน่อยๆคนนึงที่หนักกว่า 60 โล ที่ยังไม่จบมหาวิทยาลัย คนนึง T-T (รึมันจะไม่จบตลอดไปก็ไม่แน่)

ความใฝ่ฝัน คงหนีไม่พ้น เรื่อง ทำอาหาร ร้องเพลง วาดรูป เพราะมันเป็นอะไรที่ทำได้เรื่อยๆ สนุกดี

เป็นคนที่ไม่ชอบแข่งกับใคร ไม่ชอบเลย แม้หน้าจะไม่ให้ก็ตาม ไม่ชอบสุงสิงเรื่องชาวบ้าน

ชอบนั่งเรื่อยๆ หาอะไรทำกับเพื่อนๆมากกว่า กลับบ้านก็มานั่งให้พี่ป๋มแกล้ง ซ้อมดนตรีกับพี่ไปวันๆ

(คือๆเด็กเรียนเลยเนอะ)

 เดอะแก๊งค์ ของป๋ม มีแต่สัตว์ประหลาด 555 แต่สนุกที่สุด อยู่ด้วยและสบายใจ

แม้วันนี้ เมื่อไม่กี่ปี มันผ่านมาแล้ว แต่วันนั้น มันยังอยู่กะป๋มตลอด

 

 

ซาร่าและจอร์ชจะอยุ่ร่วมกันตลอดไป

 คนแคระกะสโนว์ไวท์ ยังมีกันเสมอ

อีผี กะสัตว์ประหลาด ยังเป็นเกลอ

แต่ทำไม ตู่สะเหร่อ ออกมาคนเดียว

 

 

ป.ล. รักนะ เด็กโง่

 

 

 

 

งั่มๆ ตื่นมาพพร้อมกะอายแดด ยามเที่ยง เอ๊ะ! มันน่าชื่นชมนักรึไง

เปงวันธรรมดาของคนใช้ชีวิต รอคอยงาน -"- รอมาสองเดือนแย้ว

เมื่อไหร่ร้านจะเปิดฟร้า บ่นและก็คงรอต่อไป (ดีมั้ย) วันนี้ตื่นมายัง

ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก "ลืมตา แหกขี้ตามาล้างจาน และเก็บ

ที่นอน แล้วก้อมานั่งพิมพ์ไอนี่" ด้วยความสงสัยว่ามันเล่นไง เลย

ลองเล่นดู  เปิดไปเปิดมา อ๋อ ตูเล่นไม่เป็น พิมพ์ไปพิมพ์มา อ๋ออ

ตูอ่านไม่ออก และสุดท้ายก้อมานั่งทะเลาะ กะไอพี่บ้า เรื่องสะเป๊ด

ว่าเว็บเพื่อนเมิงมี เจือกมานั่งเขียนนี่ ว้า วัยรุ่นเซ็ง ลองดูต่อไป

ละกันนะว่าจะทำสะเป๊ดสำเร็จเปล่า